Johan Krijgsman

Ik schilder plekken waar ik zelf graag zou willen zijn. In mijn landschappen vind ik iets wat in het dagelijks leven gemakkelijk verloren gaat: rust, ruimte en stilte. Mijn werk gaat daarom niet zozeer over een specifieke plek, maar over het gevoel dat een landschap kan oproepen.

Dat zijn zelden spectaculaire plekken of bekende bezienswaardigheden. Juist de eenvoudige plekken trekken me aan: een zandpad, een stil straatje, een park, een rivier of een strand. Plekken waar je even kunt rondkijken zonder dat er iets hoeft. Soms is er een figuur in dat landschap te zien — nooit als hoofdrolspeler, maar als iemand die, net als de kijker, even stilstaat in die ruimte.

Die voorkeur komt niet uit de lucht vallen. Als jongen fietste ik vaak alleen door de weidse Zeeuwse polders. De ruimte, de stilte en het gevoel dat je even helemaal op jezelf bent, zijn me altijd bijgebleven. Dat gevoel probeer ik in mijn schilderijen terug te vinden en door te geven.

Tijdens het schilderen laat ik details weg die niet bijdragen aan de sfeer van een plek. Met licht, kleur en vorm probeer ik vooral vast te leggen hoe een landschap voelt. Niet omdat die plek bijzonder is, maar omdat ik hoop dat de kijker er iets in herkent: een moment van verstilling, een herinnering, of misschien het verlangen naar een plek waar je je thuis voelt.

Deze manier van kijken heb ik stap voor stap ontwikkeld. Ik woon in Leiden en werk in olieverf, acryl, soft pastel en soms gouache. Mijn schilderpraktijk bouwde ik op via lessen van onder anderen Ian Roberts, Samuel Earp en Malcolm Dewey, aangevuld met cursussen en workshops bij onder meer Ars Aemulae, het Van Gogh Museum en James Kroner (plein air). Waar mogelijk schilder ik buiten op locatie, in en rond Leiden of elders in Nederland.